تبليغاتX
ستاره شب



ستاره شب

درد و دل
نويسندگان
آثار تاريخي يك عاشق
دوستان عاشق تنها
موضوعات
آمار وب
طراح قالب:
لوگو دوستان
كدهاي جاوا
تقدیم به بهترین دوستم (شهره جان )

اگر تنها ترين تنها شوم باز هم خدا هست

 

چقدر سخته تو چشاي كسي كه تمام عشقت رو ازش دزديد و به جاش يه زخم هميشگي رو قلبت هديه داد زل بزني و به جاي اين كه لبريز از كينه و نفرت بشي حس كني كه هنوز هم دوسش داري

 

چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تكيه بدي و زير آوار غرورش همه ي وجودت له شه

 

چقدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني اما وقتي هيچي جزسلام نتوني بگي

 

چقدر سخته وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشك گونه هاتو خيس كنه اما مجبور بشي بخندي تا نفهمه كه هنوز دوسش داري

 

چقدر سخته گل آرزو هاتو ، تو باغ ديگه اي ببيني و هزار بار تو خودت بشكني و آنوقت آروم زير لب بگي :

                                       

                                گل من باغچه نو مبارك

 

                                         

 

 

                                         

تو که رفتی پریشون شد خیالم

همه گفتن که من دیوونه حالم

نمی دونن که این دیوانه در فکر شفا نیست

که هر چی باشه اما بی وفا نیست 

 
 

چه شبی بود و چه فرخنده شبی


آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید


کودک قلب من این قصه ی شاد

 
از لبان تو شنید :


زندگی رویا نیست


زندگی زیبایی ست


می توان


بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی


می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت

 
می توان


از میان فاصله ها را برداشت

 
دل من با دل تو

 
هر دو بیزار از این فاصله هاست

 


نويسنده: تارا مورخ: سه شنبه چهاردهم اسفند 1386 در ساعت: 10:35
|+|
       Click for Full Size View

 

               

دارم حرف می زنم

داشتم حرف می زدم از همه آن چه که نداریم.

ازتدبیری که حسرتش را می خوریم.

از کسی که هیچ نمی داند غیر از ادعا.

از آدم هایی که قدرت همراه با سرمای  هوا در این روز ها عقلشان را به کل ضایع کرده.

 

داشتم حرف می زدم.

دوستم گفت: کشک است.

گفتم: خیلی حرف هامو تحویل گرفتی .

باز آش بدون کشک مزه نداره.

اما حرف ما معلوم نیست این قدر هم بی ارزه.

             

    

انتظار

 

انتظار واژه ی غریبی است ...

واژه ای که روزها یا شایدم ماههاست که با آن خو گرفته ام.

که چه سخت است انتظار

هر صبح طلوعی دیگر است بر انتظارهای فرداهای من!

خواهم ماند تنها در انتظار تو

چرا نوشتم در برگ تنهاییم برای تو، نمیدانم؟

شاید روزی بخوانند بر تو، عشق مرا ...

می دانم روزی خواهی آمد، می دانم ...

گریان نمی مانم، خندانم!

برای ورودت ای عشق.

وقتی که به یادت می افتم، به یاد خاطراتت ...

نامه هایت را مرور می کنم، یک بار ... نه ... بلکه صد بار

وجودم را سراسر عشق فرا می گیرد ...

و اشک شوق بر گونه هایم روانه میشوند ...

تنها میگویم همیشه در قلب منی تو ...

میدانم که باز خواهی گشت ... می دانم!

به یاد لحظات خوش انتظار و تنهایی ...

 

   

 

 

 


نويسنده: تارا مورخ: یکشنبه پنجم اسفند 1386 در ساعت: 10:45
|+|
 
وقتی که بارون مي باره چشام از عشق تو خيسه
 
دل من به قول سهراب زير بارون مينويسه
 
چون غروب خيلی قشنگه تو خود خود غروبی
 
چی بگم قحطی واژه است هر چی هستی خيلی خوبی
 
 
 
eshgh
 
 
 
 
 
love 

                  گریه هایم بی صداست

                                                                       عشق من بی انتهاست

                   ردپای اشکهایم را بگیر

                                                                       تا بدانی خانه عاشق کجاست


نويسنده: تارا مورخ: پنجشنبه دوم اسفند 1386 در ساعت: 9:29
|+|

patogh irpatogh irزندگي يعني چكيدنpatogh ir

 

patogh irpatogh irهمچو شمع از گرمي عشقpatogh ir

 

patogh irpatogh irزندگي يعني لطافتpatogh ir 

 

patogh irpatogh irگم شدن در نرمي عشقpatogh ir

 

patogh irpatogh irزندگي يعني دويدنpatogh ir

 

patogh irpatogh irبي امان در وادي عشقpatogh ir

 

patogh irpatogh irرفتن و آخر رسيدن بر در آباديه عشقpatogh ir

 

patogh irpatogh irمي توان  هر لحظه هر جا عاشق و دل داده بودنpatogh ir

 

patogh irpatogh irپر غرور چون آبشاران بودن اما ساده بودنpatogh ir

 

patogh irpatogh irمي شود اندوه شب را از نگاه صبح فهميدpatogh ir

 

patogh irpatogh irيا به وقت ريزش اشك شادي بگذشته را ديد!patogh ir

 

patogh irpatogh irميتوان برگريه ي ابر با خيال غنچه خوش بودpatogh ir

 

patogh irpatogh irزايش آينده را در هر خزاني ديدو آسودpatogh ir

 

patogh irpatogh irميتوان هر لحظه هر جا عاشق ودل داده بودنpatogh ir

 

patogh irpatogh irپر غرور چون آبشاران بودن اما ساده بودن.patogh ir 

 

 

 

                                                                    

                                                                  

                                                                                                                                                                                                                                                                    

 


نويسنده: تارا مورخ: چهارشنبه سوم بهمن 1386 در ساعت: 9:58
|+|

Image hosting by TinyPicImage hosting by TinyPicImage hosting by TinyPicImage hosting by TinyPic

 

تویی که تمامی لحظات زندگی مرا محاصره کردی

تویی که نمی دانم که خواهی آمد ؟

اصلاً بگو ببينم مي آيي؟

مي آيي.... تا با تمام دلتنگي هاي سرزمين آرزوهايم وداع كنم؟

مي آيي.... تا شقايق هاي قلبم دوباره جان بگيرد؟

مي آيي.... تا از درياي نگاهت

قطره اي هم بر كوير چشمانم بريزم؟

مي آيي.... تا ستاره هاي آسمان زندگانيم

از ناله هاي شبانه ام آرام بگيرند؟

كاش مي دانستم از اوج كدامين قله

،

از دل كدامين شب ، از عمق كدامين

جنگل خواهي آمد

تا برايت قلبم ، اين بزرگ ترين سرمايه ام را

پيش كش آورم و به تو بگويم

**** دوســتــــت دارم****

Image hosting by TinyPicImage hosting by TinyPicImage hosting by TinyPicImage hosting by TinyPic

منتظر لحظه ای هستم که دستانت را بگیرم

در چشمانت خیره شوم و دوستت دارم را بر لبانم جاری کنم

منتظر لحظه ای هستم که در کنارت بنشینم و سر روی شانه ات بگذارم

از عشق تو ، از داشتن تو ، اشک شوق بریزم

منتظر لحظه مقدسی هستم که تو را در آغوش بگیره

بوسه ای از سر عشق به تو تقدیم کنم

و با تمام وجودم ، قلبم و عشقم را به تو هدیه کنم

آری من تو را دوست دارم و عاشقانه تو را می ستایم

 Image hosting by TinyPicImage hosting by TinyPicImage hosting by TinyPicImage hosting by TinyPic


نويسنده: تارا مورخ: دوشنبه یکم بهمن 1386 در ساعت: 9:20
|+|

 

 

 

 

 

آخرهاي فصل پاييز

 

يه درخت پير و تنها

 

تنها برگي روي شاخش

 

مونده بود ميون برگا

 

 يه شبي درخت به برگ گفت: كاش بموني در كنارم

 

آخه من ميون برگا فقط تنها تو رو دارم

 

وقتي برگ درخت رو مي ديد

 

داره از غصه مي ميره

 

با خدا راز و نياز كرد

 

اونو از درخت نگيره

 

 با دلي خرد و شكسته گفت: نذار از اون جدا شم

 

اي خدا! كاري بكن كه تا بهار همين جا باشم

 

اومد تو خلوت شبونه

 

از دلش با خدا مي گفت

 

 غافل از اينكه يه گوشه، باد همه حرفاشو مي شنفت

 

باد اومد ، با خنده اي گفت:آخه اين حرفا كدومه؟

 

با هجوم من رو شاخه، عمر هر دوتون تمومه

 

 يه دفعه باد خيلي خشمگين، با يه قدرتي فراوون سيلي زد به برگ و شاخه

 

تا بگيره از درخت جون

 

ولي برگ مثل يه كوهي به درخت چسبيد و چسبيد

 

تا كه باد رفت پيش بارون

 

بارون هم قصه رو فهميد

 

 بارون گفت:  با رعد و برقم، مي سوزونمش تا ريشه 

 

تا كه آثاري نمونه ديگه از درخت و بيشه

 

ولي بارون هم  مثل باد توي اين بازي شكست خورد

 

به جايي رسيد كه بارون آرزو كرد كه ميمرد

 

برگ نيفتاد و نيفتاد

 

آخه اين خواست خدا بود

 

 

هر كي زندگي شو باخته

دلش از خدا جدا بود

 

 

 

 

 


نويسنده: تارا مورخ: شنبه بیست و چهارم آذر 1386 در ساعت: 10:26
|+|
تقدیم به عزیزم

تراکه دارم- غم چه دارم؟

    دل ازجهانی خبرندارد

        قسم به مستی- که بی دوچشمت

              سبوسبو می اثرندارد

                      اگربلایی- واگر دوایی

                                    دل ازتو دیگر حذر ندارد

                                              

به طعنه مشکن- بهای دل را

   که ره به جایی دگرندارد

       پرنده ی دل- زکوی عشقت

              کجاگریزد؟ که پرندارد

                      من ودوچشمی - که جزبه رویت

                               به روی دیگر- نظرندارد

                                          من ونگاهی - که بی نگاهت

چوشمع بی جان- شررندارد

     بلای جانم- توگرنباشی

            شب جدایی سحرندارد

                      جدانگردی- توازدل من

                                   که شاخ بی برثمرندارد

 

 

من اگر عاشقم دست خودم نیست...
عاشقی معجزه ی زندگی است


من و تو مثل دو خط موازی هستیم که اگه به هم نرسیم همیشه در کنار هم هستیم

به او بگویید که دوستش دارم


به او بگوييد دوستش دارم

با صدايي آهسته ،


آهسته تر از صداي بال پروانه ها


به او بگوييد دوستش دارم

با صدايي بلند ،


بلند تر از صداي پرواز کبوتران عاشق


به او بگوييد دوستش دارم

با هيچ صدايي،

چون فرياد دوستت دارم

 

نياز به صداي بلند يا کوتاه ندارد


فرياد دوستت دارم را


ميتوان با تپش يک قلب به تمام جهانيان رساند


پس بگذار بدون هيچ شرمي بگويم دوستت دارم.

دوستت دارم

فرداي ديروزت را رها کن

 

 

علی رضا جان تو تو دنیا فقط برام مهمی

 


 


نويسنده: تارا مورخ: سه شنبه بیست و نهم آبان 1386 در ساعت: 16:0
|+|

 

 هر وقت که دل کسي رو شکستي روي ديوار ميخي بکوب